Συντάκτης: Σπύρος Δούκας

Ικανός horror δημιουργός με προσωπικότητα και ενδιαφέρουσα φιλμογραφία, ο νορβηγός Andre Ovredal ενώνει τις δυνάμεις του με τον Guillermo del Toro (εδώ εκτελεί χρέη παραγωγού) με αποτέλεσμα ένα οπτικά εμπνευσμένο, αλλά σεναριακά αμήχανο φιλμ τρόμου.

Βασισμένο σε μια σειρά βιβλίων του Alvin Schwarz, οι λογοτεχνικές καταβολές των «Τρομακτικών Ιστοριών στο Σκοτάδι» γίνονται εμφανείς από τον τρόπο που οι ιστορίες ενσωματώνονται στο σενάριο. Έχουμε μια κεντρική αφήγηση γύρω από ένα στοιχειωμένο σπίτι, όπου μια παρέα εφήβων ανακαλύπτει ένα βιβλίο με άδειες σελίδες που γεμίζουν σταδιακά από επιμέρους ιστορίες, οι οποίες λαμβάνουν χώρα τη στιγμή ακριβώς που γράφονται. Καθεμιά τους αφορά κι από έναν χαρακτήρα που καταλήγει στον θάνατο, μέσα από μια ψυχαναλυτική διερεύνηση του παρελθόντος και των αδυναμιών του. Εντέλει, οδεύουμε στο ξύσιμο συλλογικών τραυμάτων, που για θεραπευτούν και να λυθεί η κατάρα, πρέπει οι πρωταγωνιστές να σκάψουν βαθιά στο παρελθόν και να αποκαταστήσουν μια αδικία.

Όλο αυτό το concept παραπέμπει στο «Αυτό» του Stephen King, μόνο που αν εκεί είχαμε την ενηλικίωση ως κυρίαρχο θεματικό άξονα, εδώ δεν μοιάζει να έχουμε τίποτα συγκεκριμένο. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο: η ταινία διατηρεί μια αγνή παιδικότητα, επιχειρώντας ίσως να επικαλεστεί παιδικές αναμνήσεις και συναισθήματα. Σαν να μη θέλει ουσιαστικά να ενηλικιωθεί, αλλά να παραμείνει ένα παιδικό παραμύθι με χαρούμενο τέλος.  Ίσως μια -κλασική στον del Toro- αντιφασιστική ρητορική να υπάρχει κάπου στο βάθος, μα το ύφος παραείναι «άγουρο» για πολιτικές αναγνώσεις.

Επιπλέον, ο σεναριακός «συνωστισμός» των ιστοριών κατά την κινηματογραφική προσαρμογή κάνει μεγάλο κακό στο σύνολο. Πρόκειται για κλασική περίπτωση όπου η ιστορία μεταγράφεται σαν πλοκή, αλλά το ζουμί που τη συνοδεύει σε λογοτεχνικό επίπεδο χάνεται πλήρως στην κινηματογραφική αποτύπωση. Στο πρόσφατο «Αυτό», για παράδειγμα, σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες είχαν μια σαφή ταυτότητα που καθόριζε τον ρόλο που διαδραμάτιζαν στην πορεία, τόσο για την προσωπική τους λύτρωση, όσο και ως μέλη της ομάδας. Εδώ οι χαρακτήρες είναι σχηματικοί κι αδιάφοροι, όλοι πλην της πρωταγωνίστριας. Τελικά δεν ξέρουμε αν θα είχε περισσότερο νόημα να παλεύει μόνη της, αφού οι υπόλοιποι μοιάζουν διακοσμητικοί κι αναλώσιμοι. Καθένας θυσιάζεται αντιστοιχώντας σε ένα κλισέ του είδους, και κάπως έτσι μόνο αξιοποιούνται σεναριακά.

Σκηνοθετικά και οπτικά ευρήματα υπάρχουν πολλά, αρκετά εκ των οποίων δεν αξιοποιούνται εμπνευσμένα. Η παρουσία του del Toro είναι εμφανής στην παραγωγή, με αρκετά ευφάνταστα στοιχεία, για καθένα εκ των οποίων όμως υπάρχει κι άλλο ένα πρόχειρο. Αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν στιγμές αυθεντικά τρομακτικές, αλλά και άλλες που μοιάζουν βγαλμένες από καλτ παρωδία. Στα πλαίσια της παιδικότητας που αναφέραμε παραπάνω, αυτό ίσως συγχωρείται. Στο σύνολο όμως έχουμε μια απογοητευτική και άνιση δουλειά, μάλλον εύκολα λησμονήσιμη.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.