Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Η αντίστοιχη τηλεοπτική σειρά είχε βγει κατά τα μέσα της δεκαετίας, όταν την ίδια ώρα η Αμερική ξεκινούσε έναν εσωτερικό πόλεμο κατά των πολλών κατεστημένων. Η εποχή που η οικογένεια Άνταμς επανήλθε στα πράγματα, το 1991, δεν είναι και πάλι τυχαία, μια και η εποχή Ρίγκαν είχε ξαναφέρει τον καθωσπρεπισμό στο προσκήνιο, σε σημείο να αμφισβητούνταν κατακτήσεις των λαϊκών κεκτημένων.

Η νοηματική που αναβλύζει από συγκεκριμένα εδώ δεν είναι τόσο ευδιάκριτη, αλλά είναι κρίμα που πολλοί εξέλαβαν την ταινία του Barry Sonnenfeld ως μία ακόμα ευχάριστη μαύρη κωμωδία. Η αλήθεια είναι ότι ο αμερικανός σκηνοθέτης δεν έρχεται να καταλύσει κανόνες του Χόλιγουντ για να υπερτονίσει το μήνυμα, και όντως πάει με τα νερά τού -ας το πούμε κι εμείς- συστήματος για να μη ρισκάρει και μια εμπορική επιτυχία. Και πώς να αποτύχει βέβαια ως προς αυτό, όταν έχει βρει τόσο ταιριαστό καστ. Julia, Huston, Lloyd, Ricci, αλλά κι επί του συνόλου, Είναι οι Άνταμς, δεν προσπαθούν απλά να τους αναβιώσουν. Πρόκειται για μια ηλεκτροφόρα εξομοίωση με τους χαρακτήρες, σπάνια για αμερικανική κωμωδία που δεν στηρίζεται μονάχα σε έναν ή δυο κεντρικούς ρόλους. Και το χιούμορ κατάμαυρο, αλλά κι ολόλευκα ατόφιο, χωρίς να γίνεται μονάχα εκμετάλλευση του ότι έχουμε κάτι γενικά ασυνήθιστο, που θα μπορούσε με ευκολία να γεννήσει τα προσωπικά του κλισέ.

Δεν ξεχάσαμε βέβαια τα περί νοηματικής, και είναι κρίμα να μην αναφερθούν καθόλου, μια και η εν λόγω ταινία όντως τα καταχωνιάζει σε δεύτερο επίπεδο. Οι Άνταμς, λοιπόν, είναι μια οικογένεια που λειτουργεί με αρμονία, όπως είναι φυσικά το σωστό για κάθε οικογένεια, αλλά το πετυχαίνει αυτό δίχως να μοιάζει με το σύνολο. Για την ακρίβεια, δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα καθωσπρεπισμού, και δεν νοιάζεται διόλου αν δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους «κανονικούς» ανθρώπους. Πρόκειται για μια κραυγή υπέρ της διαφορετικότητας, η οποία δεν έχει ανάγκη να ακολουθήσει κανέναν άγραφο ή γραμμένο νόμο για να είναι λειτουργική και συμβατή εντέλει με το κοινωνικό σύνολο. Όλα αυτά φυσικά ήταν πιο διακριτά επί της σειράς του 1960, μια κι εδώ οι Άνταμς έχουν αγριέψει κατά πολύ περισσότερο για χάρη ενός κινηματογράφου που είχε συνηθίσει το απλά ασυμβίβαστο, με φόβο να το έβρισκε βαρετό.

Η οικογένεια Άνταμς δεν έρχεται για να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, αλλά για να πει σε όλους ότι δεν χρειάζεται να γίνουν ίδιοι για να συμβιώσουν. Κι αν για εμάς είναι χιουμοριστική η κατά αυτούς σοβαρή καθημερινότητα τους, και πάλι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το να γελάσεις με αυτήν. Η ουσία είναι ότι ακόμα και να ξεκαρδιστείς με τα νάζια τους, πρέπει να τους αποδεχτείς και να σεβαστείς την ησυχία τους που κρύβουν πίσω από τα κάγκελα της σκοτεινής τους έπαυλης.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 16 || Επισκέψεις Βδομάδας: 3

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.