Συντάκτης: Χάρης Καλογερόπουλος 

Βερολίνο, αρχές του 1930, με το ναζιστικό κόμμα ανερχόμενο. Το Ντίσελντορφ αναστατώνεται από έναν κατά συρροή δολοφόνο μικρών κοριτσιών. Όχι μόνο η αστυνομία αλλά και ο υπόκοσμος ψάχνουν πυρετωδώς να τον βρουν γιατί η παρουσία των οργάνων της τάξης εμποδίζει τις παράνομες δουλειές της νύχτας.

Η ταινία του Λανγκ είναι τόσο καινοτόμος και πολυεπίπεδη που εντυπωσιάζει. Για παράδειγμα: 1) Εισάγει στο είδος του θρίλερ και μάλιστα με κατά συρροή δολοφόνο και καταγράφει διεξοδικά τις μεθόδους, ντετεκτιβικές και σήμανσης. 2) Εγγράφει απολύτως ελλειπτικά (δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά σε πρώτο επίπεδο στους ναζί) το κλειστοφοβικό, μικροαστικό κλίμα μια εποχής όπου οι άνθρωποι ζουν υπό το κράτος μιας απροσδιόριστης απειλής και ως προς αυτό, αποτελεί την απαρχή μιας φιλμογραφίας που θα καταλήξει στην Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε. 3) Με παράλληλο μοντάζ, παρομοιάζει την εξουσία της αστυνομίας με εκείνη του υπόκοσμου ως δυο πολιτικές δυνάμεις που κινούν την κοινωνία ως διωστήρας-στρόφαλος, κάτι που εισάγει επίσης σε μια άλλη φιλμογραφία που θα καταλήξει στον Νονό του Κόπολα. 4) Προσγειώνει τον εξπρεσιονισμό σε ένα πεδίο πιο «ρεαλιστικό», αν και ο ρεαλισμός δεν έχει ακόμη συγκροτηθεί στην τέχνη του σινεμά – μόλις ένα χρόνο πριν είχε γεννηθεί ο ομιλών. 5) Κάνει ομαλό πέρασμα από τον βωβό στον ομιλούντα χρησιμοποιώντας τους διαλόγους μόνο εκεί που είναι απαραίτητο, εκμεταλλευόμενος οπτικά και τις δυο περιόδους. 6) Καταφέρνει να συνδυάσει το δράμα με τη σάτιρα – πολλές σκηνές, ακόμα και πολύ δραματικές, έχουν ένα διαβολικό μαύρο χιούμορ, ο ήρωας (Πίτερ Λόρι) είναι πιο πολύ ένας τραγικός παλιάτσος παρά ένας αιμοβόρος δράκος. Αναλόγως διακωμωδεί και την αστυνομία. Τα κόλπα διάρρηξης στο κτίριο που είναι εγκλωβισμένος ο δράκος μοιάζουν με απαρχή ταινιών όπως τα Ocean’s. 7) Στον μονόλογο του δράκου εισάγεται η ιδέα της ψυχοπάθειας που υπερβαίνει την κατηγοριοποίηση του ανθρώπου με ηθικά κριτήρια.

Η τελική σεκάνς με το λαϊκό δικαστήριο μπορεί να φαίνεται αναληθοφανής (στην πραγματική ζωή, οι κακοποιοί απλά θα τον έβγαζαν από τη μέση για να επανέλθουν οι δρόμοι στην «ομαλή» τους λειτουργία), αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε ακόμη στην εποχή που οι φιλολογικές υπερβολές (μεταφορές, συμβολισμοί, αλληγορίες, κοινωνικός διδακτισμός του 19ου αιώνα) ακόμη επηρεάζουν την τέχνη. Άλλωστε, ο όχλος των παράνομων που δικάζει τον Μπέκερ συμβολίζει τον ίδιο τον λαό που βρίσκεται σε κατάσταση λανθάνουσας αποκτήνωσης. Η επιθυμία τους για εκτέλεση του δράκου είναι μια ανεξέλεγκτη δίψα για αίμα, που προκαλεί η κοινωνική σκοτεινιά. Οι παρατηρήσεις που μπορεί να κάνει κανείς είναι ατέλειωτες. Όσοι δεν το έχουν δει, είναι ευκαιρία να το απολαύσουν στην μεγάλη οθόνη.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.