Συντάκτης: Σοφία Γουργουλιάνη

Ο Bergman με τη Φθινοπωρινή Σονάτα μάς δίνει ένα γνήσιο μελόδραμα, ένα μελόδραμα πρότυπο για άπειρες μελλοντικές παραγωγές. Αν ο όρος μελόδραμα σάς θυμίζει «Μαρία της Γειτονιάς», ο Bergman σχεδόν εξοστρακίζει το μελό και δομεί ένα τέλειο δράμα. Τίποτα δεν λείπει από δω και όλα προοικονομούν το σκληρό φινάλε.

Ο σκηνοθέτης συμπεριφέρεται ως γνήσιος φιλόσοφος, αναπτύσσοντας ένα θέμα από κάθε πιθανή πλευρά. Πολλά θέματα; Όχι, όχι. Στοχάζεται πάνω στην αγάπη και τα όρια της. Πλάθει δύο χαρακτήρες υποδείγματα για να μας πει τι βρίσκεται πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά και κυρίως μέσα στην αγάπη. Οι ήρωες μας, μάνα και κόρη, είναι δύο κόσμοι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Η κόρη της οποίας είναι εύκολο να αγαπήσει και δύσκολο να αγαπηθεί, και η μάνα της οποίας είναι εύκολο να αγαπηθεί και δύσκολο να αγαπήσει. Η μάνα μισεί την κόρη, η κόρη μισεί τη μάνα ή τίποτα από τα δύο. Όποια κι αν είναι η άποψη σας, το συμπέρασμα είναι σαφές. Αγαπάω ίσον υπάρχω. Το δώσε είναι σύμφωνα με το σκηνοθέτη που σου χαρίζει ζωή και ευτυχία, και το πάρε; Θα ‘ρθει κι αυτό, στη σωστή στιγμή. Η άποψη σας για την αγάπη μπορεί να είναι διαφορετική, η ταινία σάς καλεί όμως να σκεφτείτε και ίσως να αναθεωρήσετε τον εγωισμό, τα συναισθήματα, τις σχέσεις σας.

Πρόκειται για μια ταινία βαριά, όχι όμως ασήκωτη. Μπορεί ο Bergman να έχει πάρει το σινεφιλικό τσεκούρι του και να μας βαράει ανελέητα, ακριβώς όμως αυτό το τσεκούρι είναι που μετατρέπει την ταινία σε μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία. Σε μια εμπειρία που παρά τον ολίγον μαζοχιστικό της χαρακτήρα, θα σας δώσει να καταλάβετε τι είναι και γιατί αγαπάμε τον κινηματογράφο.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.