Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Άμεσα κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η νοηματική του Χαιρ εν έτει 1979 είχε πλέον ξεφτήσει. Δεν ήμασταν πια στο 1967 (τη χρονιά του Καλοκαιριού της Αγάπης) όπου ως θεατρικό ήταν μέσα στην ψυχή του αντι-Βιετνάμ κλίματος-εσωτερικού πολέμου, αλλά και στη γέννηση μιας τόσο ενεργής νεολαίας γνωστής ως χίπις. Κι όμως, δεν ήταν τόσο το ότι δεν είχαμε δα και απομακρυνθεί τόσο από εκείνα τα χρόνια, αλλά κι εφόσον όλα αυτά είχαν παρέλθει, χρειάζονταν-χρειάζεται μια ένεση μνήμης, τόσο ως «μην ξαναπάμε εκεί» (Βιετνάμ), όσο και «ανά πάσα στιγμή θα μας έχετε μπροστά σας» (χίπις).

Γιατί όμως το μιούζικαλ του Milos Forman είναι διαχρονικό ακόμα και σήμερα, πέρα από τη νοηματική του ουσία; Μα, πολύ απλά επειδή είναι μια σπουδαία ταινία και κρύβει μέσα του μια τόσο θαυμάσια εκτέλεση ενός ασταμάτητου τραγουδιού που πάντα θα ηχεί καλόηχα στα αυτιά μας. Η μουσική, πράγματι, είναι το μεγάλο μυστικό του Χαιρ, σε συνδυασμό όμως με τις εδώ φωνές που το συνοδεύουν, όσο και τις χορογραφίες που δένουν τόσο άρρηκτα με τις νότες. Μαζί ένα ολοζώντανο καστ, που δεν μοιάζει τόσο να ερμηνεύει, όσο να χαίρεται τη στιγμή.

Όλα ξεκινούν με την «απειλή» της έλευσης της ουτοπίας (το αντίθετο της δυστοπίας που επικράτησε-«πούλησε» ανέκαθεν και στην τέχνη, υπό τη χίπικη-αστρολογική προφητεία περί Εποχής του Υδροχόου), και καταλήγουν σε μια παράκληση (αφήστε τον να περάσει-λάμψει). Ενδιάμεσα δεν υπάρχει χώρος για απαισιοδοξία, όλα κινούνται στη λογική της γενιάς των λουλουδιών, όπου πίστευαν ότι η αλλαγή θα επέλθει μέσω της μετάλλαξης, της καλής θέλησης και της ορθής γνώσης. Θα μου πείτε, βέβαια, όλα αυτά περί ιδεών είναι συζητήσιμα, αλλά και η απόρριψη δίχως γνώση της άλλης άποψης δεν βοηθάει κανέναν. Και ειδικά όταν αυτή η άλλη άποψη εμπεριέχει βροντόφωνα τη λέξη αγάπη, καλό θα ήταν να σταθούμε να την ακούσουμε, και να δούμε αν υπάρχουν εκείνα τα στοιχεία που επηρέασαν θετικά την ανθρωπότητα, απορρίπτοντας φυσικά εκείνα που αποδείχτηκαν εκ της ιστορίας λανθασμένα. Και αυτή η άποψη είναι απλωμένη εδώ μέσα, και σε περιμένει να συζητήσεις μαζί της…

Ο Forman αφήνει τη στατική κάμερα στο μεγαλύτερο κομμάτι κατά μέρους, και προσπαθεί να σπάσει κανόνες, ακόμα κι αυτούς που δόξασε με τη Φωλιά του Κούκου, ώστε να γίνει ένα με το ψυχεδελικό όργιο. Χωρίς να αντιγράφει οράματα LSD, όπως οι περισσότεροι που προσπάθησαν το ίδιο προηγουμένως, ακολουθάει με γρήγορο μοντάζ και περίτεχνα πλάνα τη ροή των ήχων, την ακολουθία του ξέφρενου χορού. Μικρές σουρεαλιστικές πινελιές μοιάζουν αναπόφευκτες, αλλά δεν επιδιώκει ποτέ να καταλήξει σε κάτι τόσο «πειραγμένο» που δεν θα είχε να πει τίποτα και σε έναν πιο συντηρητικό θεατή. Στόχος είναι να μπει ακόμα και ο «εχθρός» στον διάλογο, κάτι που φανερώνεται και με τη «μηχανική» συμμετοχή αστυνομικών και στρατιωτικών στον χίπικο ρυθμό.

Κι ενώ σεναριακά όλα δείχνουν ότι δεν είναι το στόρι που θα σε διδάξει αλλά ο γενικός διάλογος-ανάμνηση, έρχεται το φινάλε και μια ανατροπή που θα μπορούσε να είναι καθαρά σατιρική, αλλά είναι πλέον σοβαρή για να την αγνοήσεις. Όλα αυτά, σε μια ταινία χαράς, κεφιού, εγρήγορσης, και αναμέτρησης με τα κατεστημένα πιστεύω του καθενός μας. Αναζητήστε την, μαζί και με κάποια υποδείγματα της Άνοιξης της Πράγας, και θα καταλάβετε το γιατί ο τσέχος δημιουργός δεν ήταν μόνο Κούκος και Αμαντέους.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 24 || Επισκέψεις Βδομάδας: 2

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.