Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Αν ο Σαρλό είναι η σημαία του κινηματογράφου, η ταινία του Giuseppe Tornatore είναι το σύνταγμα του. Είναι η ταινία που σε βάζει κάτω, κινηματογραφιστή ή θεατή, και σου διδάσκει για ποιον ακριβώς λόγο αυτή η τέχνη κατέκτησε τις καρδιές της ευρείας μάζας, και μαζί με τη μουσική καθιερώθηκε ως η εμπορικότερη των τεχνών. Αυτό σημαίνει και πτώση ποιότητας; Και πάλι η ταινία έχει την απάντηση: «όχι κατά ανάγκη». Πρόκειται για τέχνη που αλληλοεπιδρά απίστευτα με το κοινό της, κινείται παράλληλα κι εντός αυτού, εκπαιδεύει αλλά κι εκπαιδεύεται από αυτό. Πιο απλά, το κοινό θέλει ποιότητα; Τη δίνει. Θέλει μαζικότερα χαμηλότερη ποιότητα; Ικανοποιεί σαν τζίνι κι αυτή την απαίτηση. Η ταινία του Tornatore, με ένα τόσο απλό και λαϊκό λόγο, μιλάει για αυτή την αλληλεπίδραση ως μια σχέση αγνής αγάπης, ενός άρρηκτου δεσμού που δεν μπορεί να σπάσει υπό καμία συνθήκη.

Βέβαια, αυτό που μαγεύει άμεσα τον θεατή δεν είναι το ίδιο που μαγεύει και τον φιλόσοφο του σινεμά. Μιλάμε για την τόσο έντονη και φελινική νοσταλγία που αποπνέει το φιλμ. Ο ήρωας δεν αγαπάει μονάχα τις ταινίες, αγαπάει την ολότητα του κινηματογράφου που άλλαξε για πάντα τα μέσα του. Ο Tornatore θα επανέλθει πάνω στο ίδιο ακριβώς ζήτημα λίγα χρόνια αργότερα με τον «Άνθρωπο των Αστεριών», ολοκληρώνοντας αυτό το νοσταλγικό ταξίδι. Είναι η κάμερα, η έννοια του να γίνεις αστέρι, είναι η οθόνη που αναπλάθει ιστορίες, είναι εκείνος ο θάλαμος του μηχανικού προβολής, είναι αυτό το μικρό φιλμάκι που ανάβει σαν διάβολος. Ακόμα κι αν εξελιχτεί ακόμα περισσότερο η έβδομη τέχνη κι εντέλει όλα αυτά αποτελέσουν παρελθόν, δεν θα πάψουν να αποτελούν ένα τόσο, μα τόσο αγαπημένο κομμάτι της ανθρώπινης μνήμης. Ο μικρός μας ήρωας μαγεύεται από όλα αυτά, και μέσω του φιλμ, μαγεύει με τη σειρά του εμάς. Ο χρόνος θα περάσει, η αγνότητα θα φύγει, αλλά όπως με δάκρυα αποκαλύπτει η τελευταία σκηνή, τίποτα δεν χάνεται ποτέ. Πάντα θα υπάρχει λύτρωση, όσο υπάρχουν στις ταινιοθήκες ταινίες όπως αυτή, που μεταφέρουν τη συγκίνηση με τόσο ανεπιτήδευτο τρόπο, και μας θυμίζουν τις ρίζες μας που ένα βιβλίο του σχολείου αδυνατεί εκ της τυπικής του φύσης να πράξει.

Πιο «προσγειωμένα», θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την τεχνοτροπία της ταινίας, και πάλι με τα καλύτερα λόγια. Μαζί, θα παραδεχόμασταν ότι είναι έστω κι ελάχιστα άνιση ανάμεσα στις σκηνές του μικρού (το απόλυτο αριστούργημα), του νεαρού (διατηρείται η υψηλή ποιότητα με μικρή παρέλκυση) και του ενήλικου Σαλβατόρε (αναγκαία η ύπαρξη κι αυτού του κεφαλαίου, αλλά κατώτερη δυναμικά από τις άλλες δύο), αλλά κι αυτό επέρχεται από τη συναισθηματική φύση της αφήγησης που θέλει -και πρέπει- να αναπτύξει ο δημιουργός της. Πάνω από όλα, όμως, έχουμε μια ταινία που πρέπει να δεις, κι όχι να «διαβάσεις» ή απλά να ακούσεις για αυτήν. Ριζώνει μέσα σου για τα καλά, και προβοκάρει έναν διάλογο του νου με την καρδιά σου, που λίγες ταινίες πέτυχαν ύστερα από αυτήν.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 73 || Επισκέψεις Βδομάδας: 3

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.