Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Να πώς κάνεις Γούντι Άλεν υπό μορφή sitcom. Αυτό τον συνδυασμό ο Ρομπ Ράινερ κατάφερε να τον απογειώσει σε μία από τις πλέον πετυχημένες ρομαντικές ιστορίες του σινεμά, εκμαιεύοντας το συναίσθημα του θεατή. Ένα λεπτό αλλά ανά στιγμές και τραχύ σενάριο της Νόρα Έφρον γίνεται το πάτημα για να αναλυθεί με αφοπλιστικής μορφής ειλικρίνεια το αιώνιο ερώτημα τού αν ο άντρας μπορεί να είναι φίλος με μια γυναίκα, δίχως την ύπαρξη της περίφημης λανθάνουσας ερωτικής έλξης. Το φιλμ έχει μεν ξεκάθαρη απάντηση, αλλά τραβάει μέχρι τέλους την αγωνία του ζευγαριού και του θεατή, τρυπώνοντας στις φροϋδικές παραμέτρους που γεννάει το ζήτημα στη μετά σεξουαλικής επανάστασης εποχή. Και όλη αυτή τη διαδρομή δεν τη διασχίζει με μια αλά Γούντι Άλεν χάρη, μα ως μια κομεντί με λίγες εντάσεις, αλλά πολλά σημεία αναφοράς.

Τίποτα από όλα αυτά φυσικά δεν θα λειτουργούσε αν δεν έδεναν τόσο άψογα ο Μπίλι Κρίσταλ με τη Μεγκ Ράιαν. Δένουν ερμηνευτικά, δένουν ο καθένας με τον ρόλο του, έχουν ακόμα και τα ιδανικά πρόσωπα για το συγκεκριμένο στόρι. Και οι δύο τους ικανοί σε δράμα και κωμωδία, εκφράζουν εύκολα τον τόνο του φιλμ, και έχουν μεταξύ τους μια αέναη διαφορετικότητα σε όλα τους που ανάβει τη σπίθα της χημείας τους. Οι ερμηνείες τους, πάλι, είναι κράμα 1980’s τηλεοπτικής λογικής, μοντέρνου ανεξάρτητου θεάτρου, και σινεμά 1970’s. Μεγάλη και παραγνωρισμένη η βοήθεια της Κάρι Φίσερ και του Μπρούνο Κίρμπι, που δεν αποτυπώνονται στον νου, αλλά δίχως την παρουσία τους δεν θα έδενε τίποτα.

Παρόλα αυτά, ο Ράινερ δεν κυνηγάει το σινεφιλικά απόλυτο. Σταματάει σκηνοθετικά εκεί που αισθάνεται ότι έχει ικανοποιήσει τους θεατές του. Παίζει με αυτούς ένα άμεσο παιχνίδι, αδιαφορώντας να παράγει το κάτι παραπάνω (ή μήπως δεν είχε αντιληφθεί τι είχε στα χέρια του;). Το μυστικό είναι στην επιλογή των τοπίων και του πεδίου δράσης, όπου η γιάπικη εποχή πασχίζει να αναδείξει τους νέους δικούς της αναφορικούς χώρους νοσταλγίας μέσα στη Νέα Υόρκη, ρισκάροντας για το αν έχουν διαχρονική αξία ή όχι. Εγκλωβίζεται ολόγυρα σε ένα τέλη-1980’s κλίμα, και δεν αφήνει τις επιρροές του να πάρουν το πάνω χέρι. Είναι κάποιες «δαιμόνιες» ατάκες που οδηγούν τη ροή, και είναι αυτές που δημιουργούν το «πάνω-κάτω» στην ψυχολογία του θεατή, ταλαιπωρώντας τον και την ίδια ώρα κατακτώντας τον. Αυτή εντέλει η «ταλαιπωρία» είναι το σεναριακό μυστικό του έργου.

Είναι τόσο πολύπλοκο και τόσο απλοϊκό συνάμα. Ο Ράινερ μιλάει σε ευθεία κομεντί αφήγηση για ένα θέμα που απασχολεί κάθε άντρα και κάθε γυναίκα, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους (επιτέλους μια κομεντί που απευθύνεται μαζί και στους αρσενικούς). Και μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, έχοντας τον τρόπο αυτό να το επιβάλλει δίχως αμφισβητήσεις. Ακόμα κι δεν κάνει πολλές χάρες σε όσους μέσα από ένα τέτοιο σενάριο θα ήθελαν να δουν μια ταινία που θα αφορούσε πρώτιστα έναν λάτρη της υψηλής κουλτούρας-ψυχολογίας, το φιλμ μένει εντέλει κλασικό, αλλά για το είδος του. Να πώς μια ταινία ευρείας κατανάλωσης γίνεται αυτόματα cult, και όσοι την είδαν σε καίρια συναισθηματική τους φάση, την ανακαλούν συνεχώς και την αναζητούν σαν σελίδα δικού τους ημερολογίου.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.