Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Μία από τις πλέον τρυφερές στιγμές της δεκαετίας του 1980, η οποία χαίρει της αίσθησης να μην ανήκει ουσιαστικά σε καμία γενιά σινεμά. Κι αυτό επειδή έχει μια δόση νοσταλγίας από παλιό Χόλιγουντ, έχει εξαιρετική και πολύχρωμη φωτογραφία που περισσότερο παραπέμπει στο σήμερα, έχει αυτό το ιταλικό ταμπεραμέντο που είναι υπεράνω εποχών, και μια αέναη αίσθηση χιούμορ μακριά από το σύνηθες χοντροκομμένο εκείνης της εποχής. Μια ταινία καμωμένη για τα Όσκαρ, τα οποία το τίμησαν δεόντως, με κυριότερο προτέρημα το ήρεμο, όμορφο, καλοσυνάτο και με έφεση στην προσεκτική λεπτομέρεια σενάριο του John Patrick Shanley.

Βέβαια, τα πρώτο που κάνει εντύπωση παρακολουθώντας, δεν είναι άλλο από τις ερμηνείες. Εδώ όμως έχουμε ένα μικρό πρόβλημα, κι αυτό είναι ο Nicolas Cage. Δεν είναι κακός, μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα με βάση το απώτερο για τότε μέλλον του, απλά δεν ταιριάζει σε κανένα «χημικό στοιχείο» με τη Cher. Σαν να της πέφτει και λίγος, παρά τη φιλότιμη παρουσία του. Και η διάσημη σταρ μπορεί να δίνει οσκαρικά ρέστα, αλλά είναι κομμάτι μακριά από το είδος του τρυφερού συναισθηματισμού που αδράζουμε από τους Ολυμπία Δουκάκη, Vincent Gardenia, Danny Aiello, Julie Bovasso, οι οποίοι είναι αυτοί που ευτυχώς καθορίζουν το γενικό ερμηνευτικό ύφος.

Χαλαρώστε, αφήστε το «That’s Amore» υπό το φως της σελήνης να σας βάλει σε διάθεση, και πολύ δύσκολα θα βγείτε συναισθηματικά αλώβητοι από αυτή την ιταλικο-θρεμμένη αμερικανική κομεντί.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.