Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Ο Βασίλης Γεωργιάδης ολοκληρώνει εδώ έναν μικρό κύκλο σπουδαίων ταινιών μέσα στην ίδια δεκαετία (Κόκκινα Φανάρια, Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο), και πλάθει το πρώτο έργο του δικού μας κινηματογράφου που θα μπορούσε να κάνει αληθινά τουριστικά θελκτική τη χώρα μας προς τα έξω. Πρόκειται για ελαφρύ σινεμά, αλλά και την ίδια ώρα όμορφο. Με ένα απλό και ολιγόγραμμο σενάριο, αποπνέει έντονο συναίσθημα, και αναδεικνύει, σαν να σκηνοθετεί κάποιος από το εξωτερικό, μια απόχρωση του καλοκαιρινού τοπίου της Άνδρου που μόνο ρεαλιστικά επί τόπου θα παρατηρούσες.

Κι όμως, ο Γεωργιάδης χρησιμοποιεί μονάχα δύο στην ουσία χαρακτήρες, και χωρίς να μπορεί κανείς να πει ότι αποκαλύπτονται απόλυτα μέσα από την ανάλυση τους, βγάζουν όλο αυτό το παράδοξα τρυφερό που υπήρχε ανάμεσα στον Κινγκ Κονγκ με την Αν. Παρότι κάποιος θα βιαστεί να πει ότι αυτό ακούγεται προσβλητικό για τον χαρακτήρα του Βόγλη, το σενάριο ούτε πατάει πάνω σε κάτι που δεν ίσχυε, ούτε υποβιβάζει τον ήρωα (κάτι που άλλωστε ισχύει και με τον Κονγκ). Έτσι αναπτύσσεται μια «διαφημιστικού» τύπου λιτότητα, με σκηνές που μιλούν η κάθε μία αυτόνομα, ζωγραφισμένες με επίκεντρο τα τόσο ταιριαστά με τους ρόλους τους πρόσωπα των δύο ηθοποιών.

Ένα μικρό ποιοτικό τόλμημα για το ελληνικό σινεμά, που χωρίς να κρύβει τεχνικά προβλήματα που ακόμα και τότε δεν έπρεπε να υπάρχουν, κερδίζει με άνεση το στοίχημα που βάζει, και ξεχωρίζει κατά κράτος από την επιτήδευση που εκείνη την εποχή επικαλούνταν κατά βάσει οι έλληνες δημιουργοί για να βγάλουν συναίσθημα.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.