Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Παρόλα τα οφθαλμοφανή θετικά στοιχεία του έργου, η δουλειά του Ari Aster ελέγχεται ως προς τη διαχείριση του σεναρίου της. Για να συνειδητοποιήσει κανείς το πώς φτάνουμε στο απογοητευτικό φινάλε μιας τόσο υποσχόμενης μέχρι ενός κεντρικού σημείου ταινίας, πρέπει να κατανοήσει τον τρόπο που λογικά αυτή η ταινία γράφτηκε. Πέρα λοιπόν από την αρχική ιδέα της αρχής και του αλά «Wicker Man-Μωρό της Ρόζμαρι» φινάλε, δεν μοιάζει να υπάρχει καμία συνοχή σκέψης. Γρήγορα ανοίγουν πολλά μέτωπα από το σινεμά του φανταστικού, απλώνονται σαν δέντρο, με κλαδιά που το ένα όμως είναι «λεμονιάς» και το άλλο «πορτοκαλιάς», και με το κατέβασμα των τελικών τίτλων, ανατρέχεις και βλέπεις ότι ελάχιστα από όσα παρεμβλήθηκαν έχουν εντέλει δέσει μεταξύ τους.

Μέχρι και λίγο πριν το τέλος, όλα προδικάζουν για μια ταινία ανατροπής. Κάπου εκεί έχεις μαντέψει αυτό που εντέλει ήταν απογοητευτικά αυτονόητο (θα με εντυπωσίαζε μονάχα σε παλιότερες δεκαετίες), αλλά το αρνιόσουν επειδή τίποτα δεν έδειχνε ότι μιλάμε για κάτι το παραδοσιακά straight-forward. Για την ακρίβεια, το μυστήριο που καλεί τον θεατή προς συμμετοχή χτιζόταν άθελα του πάνω σε μια ανικανότητα συνοχής, παρά σε οργανωμένη σύλληψη ολόκληρου του υλικού. Αν προσωπικά μου έλεγαν ότι ο δημιουργός εμπνέονταν σκηνή με σκηνή το τι θα βγάλει, θα το πίστευα. Και μάλιστα, δίχως να τον πολυ-ενδιαφέρει αν η μία σκηνή «προδίδει» την προηγούμενη.

Και τότε, πώς την πατάς τόσο εύκολα και μπαίνεις στο κόλπο της ταινίας; Ως προς αυτό, βοηθάει η ποιοτική της «πρόσοψη». Τα κουκλόσπιτα μπορεί εντέλει να είναι μονάχα ένα σημειολογικό αλλά άνευ ουσιαστικής αξίας ντεκόρ (ή κατά μια εκδοχή μου να «ακυρώθηκαν» στα μισά από τον δημιουργό…), δεν παύουν όμως να προσφέρουν ατμόσφαιρα, μαζί με μια γενικά πλουμιστή καλλιτεχνική διεύθυνση. Το ίδιο και οι μη-αμερικανικοί ρυθμοί του Aster, που θέλουν αρχικά να σε υπνωτίσουν, και προς το φινάλε να σε ξεσηκώσουν. Και τέλος, είναι η ερμηνεία της Toni Collette και των δύο παιδιών, που για θρίλερ και πολύ μας πέφτουν.

Για να είμαι όμως πάντα ειλικρινής με όσα βλέπω κι όχι όσα διαβάζω με μια ταινία που κρίνω, θεωρώ ότι και τα ποιοτικά στοιχεία του φιλμ πνίγονται σε ένα «αχταρμά» σενάριο. Θα ήθελα να δω τη μελλοντική πορεία του Aster για να είμαι σίγουρος για αυτή την ετυμηγορία μου, αλλά θεωρώ πως περισσότερο ξεγέλασε με μια φινέτσα που δεν παραπέμπει σε «καμένο» χολιγουντιανό κατασκεύασμα, παρά δημιούργησε κάτι το αξιοσημείωτο.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.