Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Να το κρύψω; Δεν θα το κρύψω… Για εμένα, προσωπικά, οι Πόλεμοι των Άστρων είναι το βίτσιο μου, όσον αφορά τον ψυχαγωγικό κινηματογράφο. Φυσικά, όμως, σε αυτό παίζει μεγάλο ρόλο η ηλικία μου, τουτέστιν τα τρία παλιά μέρη με πέτυχαν σε ευαίσθητη ηλικία, κι όσοι Άρχοντες κι αν βγαίνουν, εγώ με τους Τζεντάι θα τη βρίσκω. Αυτό το μέρος, όμως, παρότι πρώτο στα χαρτιά, είναι κάτι διαφορετικό από τα παλιά, καλά κρασιά. Γνωρίζαμε πως ο Lucas ήταν γενικά ευφυής, αλλά δεν είχαμε κάτσει να σκεφτούμε πως είναι κι ένας από τους πιο έξυπνους έμπορους του πλανήτη. Οι χάρες που κάνει στους παλιούς Πολέμους των Άστρων είναι καθαρά αναφορικές. Παντού στην Αόρατη Απειλή θα πετύχετε σημεία και λεπτομέρειες που ιντριγκάρουν τους παλιούς φαν, αλλά ο Lucas έφτιαξε αυτή την ταινία πρώτιστα για τη νέα γενιά θεατών. Όπως είχε φτιάξει ένα ολάκερο σύμπαν καινών ειδικών εφέ για τη γενιά του Γούντστοκ, έτσι ήρθε και η ώρα για τη γενιά των IMAX. Και πάλι παίζει με τα εφέ, σαν να τα ανακαλύπτει από την αρχή. Είναι ηλίου φανερό πως θέλει να ξεπεράσει τα ήδη υπάρχοντα εφέ κατά γαλαξίες (μιλώντας, πάντα, για το 1999) και να θέσει τη βάση για τα μελλοντικά σινέ-προϊόντα. Αυτό το πετυχαίνει. Γιατί, όμως, είναι ελάχιστοι τότε οι νεολαίοι που θεωρούν πως μεγάλωσαν με τα νέους Πολέμους των Άστρων; Μην πω και κανένας…

Βασικά, η ταινία είναι καλή. Καλή ως προς την αφήγηση της, το θέαμα της, την ηχητική της μπάντα, τους επιλεγμένους ερμηνευτές. Όποιος νιώσει ότι προσβάλλεται από το θέαμα, λέει ψέματα για τους δικούς του, εύκολα ανιχνεύσιμους, ψυχολογικούς λόγους. Ο Lucas βέβαια έχει περισσότερο την πολιτική του Επιστροφή των Τζεντάι παρά του Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται. Με ήρωες σαν τον Τζαρ-Τζαρ, τα ντρόιντς των κακών και κάποια άλλα πλασματάκια που προκαλούν το γέλιο ηθελημένα και μη, απόλυτα σοβαρή δουλειά δεν κάνεις. Και τα παλιά μέρη ξεχώριζαν για τη σοβαρότητα τους. Δεν απόκλειαν το χιούμορ, αλλά αυτό έπαιζε με νόμους αλά Spielberg. Σε σωστές δόσεις και πάντα όταν το επέλεγε ο δημιουργός. Έτσι, έχουμε σημεία που θα κάνουν όλες τις ηλικίες να ανοίξουν το στόμα τους (η «αρματοδρομία» αλά Μπεν Χουρ), αλλά και άλλα που μόνο οι μικρές ηλικίες θα εκτιμήσουν. Ο Lucas, από την άλλη, ήξερε τι έκανε. Ήθελε να συστήσει τη νέα τριλογία του σε αυτούς που θα την «ψώνιζαν» περισσότερο τη συγκεκριμένη στιγμή, μιλώντας για τα προϊόντα της σειράς γενικώς: τα παιδιά. Κι έπειτα από τρία χρόνια, σου λέει θα έχουν μεγαλώσει κάπως και θα μπορώ κι εγώ να σοβαρευτώ. Είναι θέμα πολιτικής, αλλά μια πολιτική που κάνει ελεγχόμενη ζημιά. Όσο για την έλλειψη «αληθινού» αντί για «ψηφιακού» συναισθήματος, όπως είχαν τα παλιά, δεν νομίζω πως θα περιμέναμε από τον Lucas να πάει τα εφέ δύο δεκαετίες πίσω για να μας κάνει τέτοια χάρη. Και πάλι, τηρουμένων των αναλογιών, καλά τα πάει κι εδώ σε αυτόν τον τομέα.

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε. Όσοι μεγάλωσαν με την παλιά τριλογία, θα βρουν ενδιαφέρουσα την αρχή της νέας, αλλά θα τους μείνει και μια μικρή «πίκρα» («μας έκανες που μας έκανες τη χάρη, βρε Lucas, δεν την έκανες ολοκληρωμένη;»). Όσοι είναι νέοι και θέλουν ένα μοντέρνο blockbuster με τα «ψηφιακά» όλα του, λίγα θα βρουν καλύτερα (ανάμεσα στα καλύτερα, και τα δύο επόμενα μέρη…). Σε όσους, πάλι, τους λένε τη λέξη Τζάμπα δε Χατ και απαντούν «μα, δεν παρήγγειλα πίτσα», ούτε με τα παλιά δεν σώνονται. Έτσι, μπορεί να βγήκε εύκολα ένα «γαμώτο» από όσους «διαβασμένους» έτυχε να είναι εκεί τον Οκτώβρη του 1999, αλλά προσπερνώντας τις προσδοκίες για ένα νέο αριστούργημα του χώρου του sci-fi, το όλο θέαμα της Αόρατης Απειλής δεν μας κάθεται και κάθε μέρα…

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.