Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Μέσα στην ίδια χρονιά, ο Bergman έβγαλε τις Φράουλες και τη Σφραγίδα, σταματώντας τον κινηματογραφικό χρόνο της «καθωσπρέπει» αφήγησης, και γεννώντας όλη αυτή την επίθεση του σινεφιλισμού της ευρωπαϊκής δεκαετίας του 1960. Και ενώ στη Σφραγίδα είναι καθορισμένα εξόφθαλμος ο υπερβατισμός του, εδώ στις Φράουλες… είναι «βωβός».

Η παρουσία του Victor Sjostrom κρύβει από μόνη της συμβολισμούς που είχαν μείνει μετέωροι από τη σουδική κινηματογραφική δεκαετία του 1910. Απλά ο καθηγητής Μποργκ-δημιουργός Sjostrom είναι πλέον σε ηλικία που είτε θα συμβιβαστεί με τα φαντάσματα που γεννούσε στα νιάτα του, είτε αυτά θα συνεχίσουν να τον καταδιώκουν ως τις στερνές του ώρες. Ο χαρακτήρας του καθηγητή είναι ο τυπικός τεκτονικός Βορειοευρωπαίος, αυτός που ζει με τον ορθολογισμό, αλλά για να το πράξει αυτό, θυσιάζει την όμορφη πλευρά της ζωής, τον συναισθηματισμό. Κλείνεται στον εαυτό του ως άμυνα έναντι όσων τυχών θα του χαλούσαν τη βολεμένη μοναξιά του, κι επιλέγει να πορευτεί δίχως ρίσκα. Υπολόγιζε όμως χωρίς το υποσυνείδητο, που έστω κι αργά θα έρθει να τον επισκεφτεί ως άλλον Σκρουτζ από μια κρυφή επιρροή του εν λόγω έργου, το «A Christmas Carol».

Ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας κρύβει τον ροδανθό του έργου του Ντίκενς, που δεν είναι άλλος από τη νεανική ερωτική απογοήτευση. Οι άγριες φράουλες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την κοπέλα που συνήθιζε να τις μαζεύει, και μάλιστα σε μια συγκεκριμένη στιγμή που επέλεξε να αφήσει τον καθηγητή και να στραφεί σε μια άλλη αγάπη. Τι κρίμα που στα νιάτα ο θάνατος φαντάζει τόσο μακρινός, που είναι σαν να δίνει δικαίωμα στον άνθρωπο για καθοριστικά σφάλματα, που συχνά δεν μέλλει να ξεπεράσει ποτέ. Τουλάχιστον, στην περίπτωση μας, ως τη σημερινή υπερβατική ημέρα, όπου ο ήρωας μας είτε θα αδράξει την ευκαιρία να συμφιλιωθεί με το τώρα του, είτε θα συνεχίσει να ζει μέσα σε φέρετρο, πριν αυτό πάρει καν σάρκα και οστά.

Ο Bergman μιλάει ανοιχτά για θάνατο, και μάλιστα «ζωή εν τάφω», αλλά είναι την ίδια ώρα αισιόδοξος. Τονίζει το «ποτέ δεν είναι αργά», κρίνοντας την ίδια ώρα τη νοοτροπία των συμπατριωτών του και το τέλμα που αυτή μπορεί να οδηγήσει. Βλέπει στα νιάτα της εποχής του τραγούδια, χαρά, πάθος για ελευθερία και έρωτα, αντίθετα με τις νεκροφόρες και τον άκρατο προτεσταντισμό του παρελθόντος. Ένας δημιουργός έντονων αντιθέσεων, κάτι σαν ορόσημο ανάμεσα στο ξέφρενο τώρα και το στριφνό πριν. Κυρίως, ένας δημιουργός συμβιβαστικών λύσεων, που θα απελευθερώσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος, ώστε οι ζωντανοί του παρόντος να μπορέσουν να ζήσουν αληθινά ευτυχισμένοι.

Όσο όμως φροϋδική κι αν ακούγεται η ανάλυση μου πάνω στις Φράουλες, η ταινία δεν είναι ο σκληρός Bergman που θα κάνει την εμφάνιση του, πχ, στην Περσόνα. Δεν τον έχουν άλλωστε πάρει ακόμα τα χρόνια, παρά την ήδη φανερή μεστότητα του μυαλού του. Πρόκειται επίσης για διαχρονικό σινεμά, αφού είναι ανθρωποκεντρικό και όχι άμεσα κοινωνικό. Και όπως οι περισσότερες από τις ταινίες του, και αντίθετα με το σύννεφο που σκευάζει συχνά τη νοοτροπία ενός Σκανδιναβού, είναι τόσο δροσερό που ταιριάζει σε θερινή προβολή, σαν μια νότα σινεφιλικής δροσιάς υπό το ζεστό φως μόνο των αστεριών.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.