Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Πώς γίνεται να κάνεις μια καθαρά μιλιταριστική ταινία δράσης να σου βγει ποιοτική; Πέρα από κάποιες απαραίτητες αλλαγές σε σχέση με το κατεστημένο, η ταινία του J.C. Chandor δεν έχει εντέλει την απάντηση, παρότι δείχνει να την αναζητεί. Κι αυτό επειδή πάσχει εκεί όπου πάσχουν όλες αυτές οι ταινίες: στην ουσία.

Το φιλμ από τη μία λες ξεκινάει καλά, επειδή περνάει από την πατροπαράδοτη σκηνή έντασης στην έναρξη σε μια μακρά φάση όπου κινείται με διαλόγους. Από την άλλη, όλοι αυτοί οι διάλογοι είναι μεν σε ένα ύφος που τους δίνεις προσοχή, αλλά δεν κάνουν ποτέ την προσπάθεια να αφορούν και κάτι πέρα από τα πεπραγμένα της υπόθεσης, ή κάποια προσωπικά διλλήματα που δεν αφορούν κανέναν πέρα από τους συγκεκριμένους ήρωες. Και ναι, πατάνε πάνω στη λογική των κλισέ, που από την εποχή που έφτιαξαν σινεμά οι Λιμιέρ, που λέει ο λόγος, ο ήρωας δράσης είναι διστακτικός πριν αναλάβει μια δύσκολη αποστολή, την οποία… γνωρίζουμε καλά ότι στο τέλος θα αναλάβει. Έτσι περνάει κάμποση ώρα μέχρι επιτέλους να περάσουμε στο προκείμενο, τουτέστιν στη δράση. Αλλά κι αυτή όταν έρχεται χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι όλα πάνε ρολόι, σε βαθμό που νομίζεις ότι παρακολουθείς αληθινή ιστορία, κι όχι κάτι που θέλει να ιντριγκάρει. Σε αυτό το σημείο είναι που περνάμε και στο άλλο αθάνατο κλισέ περί θησαυρού της Σιέρα Μάντρε (ελπίζω να μη σας πιάνω αδιάβαστους…), απλά δεν δουλεύεται καθόλου σωστά.

Τα λεπτά έχουν ξοδευτεί απλόχερα και σπάταλα. Η πλοκή βέβαια αφορά μισθοφόρους και καθίκια, άρα καλύπτουμε όσα προαναφέραμε περί απαραίτητων αλλαγών με το να παρακολουθούσαμε φανταράκια εντεταλμένα ή κακούς επαναστάτες. Από αυτό το προχωρημένο σημείο αρχίζει επιτέλους να μπαίνει σε μια ορθή κίνηση όλη η ταινία. Περνάμε σε ένα κεφάλαιο που έχει και τα απρόοπτα του, έχει και κάνα-δυο φράσεις που αξίζει να ακούσεις, έχει και μια κάποια -τολμηρή σε ένα σημείο, άτολμη σε άλλα- κριτική προς τον άνθρωπο που «βιοπαλεύει» με το όπλο στο χέρι.

Με το φινάλε να έρχεται κάπως εντέλει χαλαρά και χωρίς τις μεγάλες ανατροπές, μπορείς ως ένα τίμιο συμπέρασμα να πεις ακόμα κι ότι έχασες τον χρόνο σου. Αλλά, παράλληλα, συνειδητοποιείς ότι κάτι η μεγάλη διάρκεια, κάτι το ότι η δράση έχει μια δομή που δεν θέλει να χαρακτηρίσει ολότελα την παραγωγή, αλλά και κάτι στο ότι οι χαρακτήρες καταφέρνουν να αποκτήσουν μια ζωντάνια ώστε να σε κάνουν να τους ακολουθήσεις, και ως τελικό συμπέρασμα βγαίνει ότι κόλλησες επί της οθόνης με το στοιχειώδες ενδιαφέρον για να δεις και την κατάληξη. Αν ήθελε καλύτερο σκηνοθέτη; Μάλλον και πολύ του έπεσε ο Chandor τεχνικά, χειρότερο γίνονταν, καλύτερο όχι…

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.