Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Δύο ταινίες στη συσκευασία της μίας μας επιφύλασσε μέσω της πλατφόρμας του Netflix η Susanne Bier, μια δημιουργός που ολοένα και ξεφουσκώνει τον «μύθο» της. Πριν από όλα, όμως, όλα είναι βασισμένα σε μια κεντρική ιδέα που μονάχα ως τηλεταινία μπορούσε να περάσει. Κι αυτό επειδή έχουμε δει τόσες και τόσες πια πανόμοιες υποθέσεις μετα-αποκαλυπτικής απειλής, που το συγκεκριμένο σενάριο φαντάζει μονάχα ως αναμάσημα τους. Μακάρι να είχε τουλάχιστον μια δυνατή και ξεχωριστή αλληγορία να στηριχτεί, αλλά και να υπάρχει την πήραν χαμπάρι μονάχα οι δημιουργοί της…

Η ιστορία εξελίσσεται σε δύο χρονικά επίπεδα, το ένα παράλληλα κινηματογραφημένο με το άλλο. Έχουμε το πριν, όπου παρακολουθούμε μέσω της πορείας της ηρωίδας (έξοχη η Sandra Bullock, παρεμπιπτόντως) το ξέσπασμα του μετα-αποκαλυπτικού ολέθρου, αλλά και τη συμπόρευση της με μια ομάδα επιζώντων, και το τώρα, όπου εκεί αυτή μαζί με δύο μικρά παιδιά προσπαθούν να πλεύσουν σε ένα επικίνδυνο ποτάμι με την ιδιαιτερότητα ότι τα μάτια τους πρέπει να είναι ερμητικά δεμένα. Είναι λογικό ότι το «τώρα» είναι αυτό που κεντρίζει άμεσα το ενδιαφέρον, κάτι που σιγά-σιγά ξεφουσκώνει στο «πριν», τουλάχιστον όταν περνάει η κρίσιμη σκηνή του ξεσπάσματος του ολέθρου. Έχουμε γρήγορα συνειδητοποιήσει και το πώς παίζεται το σκηνοθετικό παιχνίδι, κι έτσι το σασπένς θέλοντας ή μη επικεντρώνεται στην πορεία επί του ποταμού. Σε αυτό το σημείο είναι που το φιλμ απογοητεύει…

Η αλήθεια είναι πως γενικά μια αγωνία για την τύχη των ηρώων την έχεις, ακόμα κι αν δεν συμβαίνει κάποιο τρομακτικά θριλερικό γεγονός. Ποτέ δεν θα δούμε την ξεχωριστή σκηνή, αλλά επειδή η Bier επενδύει στους χαρακτήρες, υπάρχει μια ζωντάνια στον απανταχού κίνδυνο. Ο τελευταίος δεν γεννάει κάποια δυνατή μυθολογία, μια και δεν αναλύεται τίποτα ποτέ περί αυτόν, έτσι απλά υπάρχει. Ακόμα όμως και η κάπως παλιομοδίτικη ροπή προς το μελόδραμα βοηθάει στη γέννηση μιας αυθεντικής ατμόσφαιρας αγωνίας, που δεν έχει την ανάγκη της χρήσης τραβηγμένων ψηφιακών εφέ. Έτσι, με τα λίγα, το «πριν» πετυχαίνει εντέλει να εκτελέσει τον στόχο του, ακόμα κι αν το μυαλό του θεατή δεν φεύγει ποτέ από το «τώρα». Μα, αυτό το «τώρα» αποδεικνύεται φούσκα. Οι κίνδυνοι που το περιβάλλουν δεν είναι ποτέ ατόφιοι, και σίγουρα ελάχιστη σχέση έχουμε την επιστημονική φαντασία. Μικρές αναλαμπές δράσης προσπαθούν να απαλύνουν την έλλειψη κορύφωσης της αγωνίας μας. Ελάχιστα, δε, βοηθάει η ύπαρξη δύο μικρών ψυχών που εμμένουν σχεδόν άλαλα και ως χαρακτήρες σχηματικά, μέχρι και το απογοητευτικό φινάλε. Δεν αποκαλύπτουμε φυσικά κάτι περί αυτού, αλλά φοβάμαι ότι βγήκε αυθορμήτως άκοπα από πλευράς του άνισου σεναρίου.

Και γενικά, παρότι δεν μπορείς να απορρίψεις ότι μιλάμε για κανονικότατες παραγωγές, οι ταινίες ως τώρα του Netflix δίνουν την αίσθηση πως επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν το άτυπο ελαφρυντικό που έχουν οι τηλεταινίες είδους ως προς το επίπεδο ποιότητας τους. Σαν να αρκούνται κι αυτές σε ξαναζεσταμένες ιδέες, με το συνδρομητικό κανάλι να περιμένει μονάχα δουλειές από μεγάλους δημιουργούς να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Γιατί αν δεν υπήρχαν οι Coen ή ο Cuaron, δεν ξέρω αν θα μπαίναμε για καιρό ακόμα στον κόπο να ασχολούμαστε τόσο σοβαρά με τις ταινίες του εν λόγω καναλιού, ακόμα κι αν έδειξε μέσα στο ‘18 μια ανοδική τάση.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.