Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Θα περίμενε κανείς ίσως κάτι το πιο ολοκληρωμένο από τον David Mackenzie, αλλά μοιάζει εδώ να υπάρχει ένας άτυπος συμβιβασμός ότι δεν θα τα δώσει όλα κάνοντας ταινία για το Netflix. Και είναι κρίμα, μια και από την άλλη μέσα σε αυτό τον «συμβιβασμό» υπάρχει η ελευθερία να δούμε αληθινή βία στις μάχες κι όχι ακόμα μια ιμιτασιόν PG-13 αιματοχυσία…

Βασικά και κύρια, δεν μιλάμε για έπος, κι ενώ η όλη ιστορία το επέβαλε. Παρότι μοιάζει να υπάρχει ακρίβεια στην αναπαράσταση της μεσαιωνικής Σκοτίας, ελάχιστα είναι εκείνα τα πλάνα που εμπνέουν κινηματογραφικό μεγαλείο, ενώ και η φωτογραφία είναι μάλλον η στάνταρ που θα συναντούσαμε και σε μια τηλεοπτική παραγωγή. Μα αυτό δεν είναι το αληθινό πρόβλημα του φιλμ, πόσο μάλλον που από έναν δημιουργό σαν τον Mackenzie μόνο έπος δεν θα περιμέναμε. Το θέμα είναι ότι όλα φαντάζουν αποσπασματικά. Είναι σαν ένα χρονογράφημα των γεγονότων που οδήγησαν τότε στη δημιουργία του βασιλείου της Σκοτίας, και μάλιστα σε πολλά σημεία βιαστικό. Πλάνα περνούν στα γρήγορα, συγκρούσεις κρατούν ελάχιστα, κι ένα γεγονός που γενικά έγραψε περίλαμπρη ιστορία δεν μπορεί να γράψει αντίστοιχη επί της οθόνης.

Ίσως από τα παραπάνω το καταλάβατε ήδη, αλλά επιβάλλεται να τονιστεί η σχεδόν μηδαμινή ανάλυση χαρακτήρων. Οι μόνοι δύο που αγγίζονται ανάμεσα σε ένα πλούσιο μωσαϊκό προσώπων είναι ο Ρόμπερτ Μπρους (αλίμονο, άλλωστε) και η σύζυγος του, Ελισάβετ. Ο μεν πρώτος όμως αφήνει αδικαιολόγητα ερωτηματικά υπό την παγερή ερμηνεία του Chris Pine, ενώ η δεύτερη, ενώ ευτυχεί υπό την προσωποποίηση της Florence Pugh, δεν έχει τις εσωτερικές σκηνές που θα χρειάζονταν. Έτσι, αυτό που έχουμε στα χέρια μας μοιάζει πολύ με δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, έστω και πλούσιο για το είδος του. Και η ειρωνεία είναι ότι έτσι η παγκόσμια συνείδηση θα θυμάται πάντα ως ήρωα της Σκοτίας τον Γουίλαμ Γουάλας λόγω του «Braveheart», αγνοώντας ότι ο εθνικός τους ήρωας είναι στην πραγματικότητα ο Μπρους…

Όπως όμως και να έχει, και με όποια λογική κι αν κάτσετε να το παρακολουθήσετε, χαμένοι δεν θα βγείτε. Είναι μια σοβαρή δουλειά που όσο αρνείται την κινηματογραφική της ταυτότητα, προσφέρει τα μέγιστα στην αναπαραγωγή της μνήμης και την αναπαράσταση των γεγονότων. Και πόσο άλλωστε συχνά έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση από αληθινή μεσαιωνική μάχη, κι όχι «υπονοούμενους» χολιγουντιανούς σκοτωμούς;

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 50 || Επισκέψεις Βδομάδας: 2

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.