Συντάκτης: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Το animation στούντιο που ήταν υπεύθυνο για τα «The Secret of Kells» και «Song of the Sea», δύο ταινίες βασισμένες στην κέλτικη παράδοση, ρίχνει αυτήν τη φορά το βλέμμα σε ένα πολύ διαφορετικό μέρος του κόσμου, συνεχίζει όμως να διατηρεί την ευαισθησία του προς το φολκλόρ. Λαμβάνοντας χώρα στο Αυγανιστάν των αρχών του αιώνα, υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν και λίγο πριν την έναρξη του πολέμου, το φιλμ της Nora Twomey κάνει μια τολμηρή στροφή προς τον (σκληρό) ρεαλισμό, διατηρώντας το στοιχείο του φολκλορικού παραμυθιού εντός (και μόνο) των διηγήσεων της μικρής πρωταγωνίστριας, που χρησιμεύουν ως απόδραση από τη φρίκη της πραγματικότητάς της.

Αισθητικά, οι στιλιστικές επιρροές από διαφορετικής κουλτούρας animation είναι διακριτές, με κάτι από Sylvain Chomet («Το Τρίο της Μπελβίλ») και το γαλλο-ιρανικό «Περσέπολις» να μπορεί να εντοπιστεί εντός του πιο γνώριμου σχεδίου του στούντιο. Παράλληλα, οι παραμυθικές αφηγήσεις της πρωταγωνίστριας είναι σχεδιασμένες με ξεχωριστό στυλ, ώστε να μοιάζουν με χειροποίητο cut-out animation, εμπνευσμένο -ίσως- από τα ινδικά παραμύθια της Lotte Reiniger των απαρχών του κινηματογραφικού κινουμένου σχεδίου. Η αισθητική διαφοροποίηση συνάδει τέλεια με την αντίστοιχη υφολογική, ώστε οι συγκεκριμένες διηγήσεις να σπάνε τόσο οπτικά όσο και συναισθηματικά την απεικόνιση ενός αβάσταχτα άκαρδου κόσμου, αποτελώντας ένα παράθυρο στην παιδική ψυχή της ηρωίδας και στην ξεχασμένη της αθωότητα.

Το φιλμ είναι επισήμως μη παιδικό, αφού η αμερικανική Ένωση Κινηματογράφου το έκρινε «ακατάλληλο κάτω των 13». Παρόλα αυτά, οι μικρές ηλικίες που θα το παρακολουθήσουν θα εκτεθούν σε μια πραγματικότητα μακρινή όσο και αληθινή και θα δεχθούν ένα σκληρό, μα χρήσιμο μάθημα για την εγγενή ανθρώπινη σκαιότητα, όπως εκφράζεται μέσα από την κατάχρηση εξουσίας, τον μισογυνισμό, τον σοβινισμό και τον φονταμενταλισμό. Φυσικά, η επίγευση είναι αισιόδοξη και στην καρδιά του φιλμ βρίσκεται τρυφερότητα κι ευαισθησία, όχι πεσιμισμός. Η θέαση είναι έντονη και συναισθηματική, χωρίς να λείπει το χιούμορ και η αθωότητα που αρμόζουν σε ένα «παιδικό» φιλμ.

Η ίδια η ουσία της ταινίας έγκειται στην αναζήτηση της παιδικότητας μέσα σε έναν κόσμο που την καθιστά είδος υπό εξαφάνιση. Η διήγηση ιστοριών, είτε προέρχεται από τη φαντασία ενός μικρού παιδιού είτε από έναν κινηματογραφικό σκηνοθέτη, αποτελεί πάντα και μια αυτο-αναζήτηση, μια εσωτερική ανάγκη έκθεσης των κρυμμένων πτυχών του εγώ μας. Η μικρή Parvana αναζητά τον εαυτό της -και το χαμένο παιδί μέσα της. Όλες οι ιστορίες, παράλληλα, αποτελούν προϊόν της ευρύτερης κουλτούρας που τις έχει εμμέσως θρέψει και γι’ αυτό ανήκουν εξίσου στον αφηγητή όσο και στον κόσμο όπου αυτός ανήκει (και την Ιστορία του). Μέσω των ιστοριών της Parvana, το ατομικό συναντά το συλλογικό και η προσωπική την ιστορική αλήθεια. Δυστυχώς, η κατάληξη αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας θεματικής δεν κατορθώνει να σκάψει αρκετά βαθύτερα από την επιφάνεια και να τιμήσει στ’ αλήθεια τον πιο ενήλικο χαρακτήρα της ταινίας, μην τολμώντας να αποφύγει την απλοϊκότητα και το επιτηδευμένο happy-end. Παρόλα αυτά, το φιλμ προσφέρει μια ποιοτική εμπειρία που εύκολα θα εκτιμήσει ένας ενήλικας, μα που κυρίως έχει να δώσει πραγματικά σημαντικά ερεθίσματα στις μικρές ηλικίες που θα το τολμήσουν.

Ρεαλιστικό παραμύθι για την απώλεια της παιδικής αθωότητας σε έναν σκληρό ανδροκρατούμενο κόσμο, οπτικά γοητευτικό και συναισθηματικά έντονο, γα μεγάλους και (όχι πολύ) μικρούς. Η τόλμη του δεν παραμένει ακέραια μέχρι τέλους, μα το νεαρό κοινό έχει να πάρει αληθινά ποιοτικά και ασυνήθιστα ερεθίσματα σχετικά με τον κόσμο που ζούμε -αρκεί να μη φοβάται λίγη ωμή αλήθεια, αντί του μέσου, ανώδυνα μελιστάλαχτου κινουμένου σχεδίου.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.