Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Δεν υπάρχει περίπτωση να κοιτάξω το θέμα συνωμοσιολογικά, μιλώντας για μια προπαγάνδα υπέρ των Εβραίων. Λυπάμαι (προς κάποιους), αλλά κάτι τέτοιο δεν με αγγίζει, ιδίως όταν μιλάμε για έγκυρα γραμμένη ιστορία. Το πρόβλημα μου με την ταινία του Chris Weitz είναι κινηματογραφικό, και δη σε σημεία που αγγίζουν και τη λογική συνοχή του ιστορικού γίγνεσθαι. Μα απορεί κανείς κι από την επιλογή του Weitz για μια τέτοια ταινία. Ακόμα κι αν έδωσε καλά δείγματα δράματος στο «Μια Καλύτερη Ζωή», δεν παύει να είναι ένας δημιουργός χαλαρού κινηματογράφου, δίχως πείρα σε αληθινά σοβαρά θέματα.

Πρώτο και σημαντικότερο θέμα που προκύπτει από όσα θα δείτε, είναι ότι δεν είναι δυνατόν με οποιαδήποτε λογική να μοιάζουν οι πράκτορες της περίφημης Μοσάντ σαν μια παρέα προσκόπων. Μια υπηρεσία που τη φοβάται ακόμα και η ΣΙΑ, να παρουσιάζεται ανεκπαίδευτη, ανοργάνωτη, και με ανθρώπους που ενεργούν ως μια παρέα νεαρών ιδεολόγων. Σύμφωνα πάντα με αυτή την εικόνα, όχι τον Άιχμαν δεν θα είχαν καταφέρει να μεταφέρουν στο Ισραήλ, αλλά ούτε καν το ίδιο το Ισραήλ δεν θα υπήρχε σήμερα στη θέση που βρίσκεται. Αυτό το «θεματάκι» πηγαίνει σαν ντόμινο και στην ενέργεια που το έργο αρνείται να βγάλει. Και πώς θα γινόταν αλλιώς, αφού με την «προσκοπική» αυτή λογική δεν χωράει ούτε αγωνία, ούτε εντάσεις, ούτε κίνδυνος, ούτε φυσικά το κατασκοπικό θρίλερ που θα θέλαμε να δούμε.

Ο Weitz ελέγχεται επίσης και για την ευκαιρία που χάνει στο να παράγει γερούς διαλόγους, σοβαρότερους δεσμούς τού τότε με τον πόλεμο (πέρα από κάποια κάπως εμμονικά φλας-μπακ), αλλά και με την τόσο ενδιαφέρουσα εξέλιξη της υπόθεσης στο ισραηλινό δικαστήριο. Χάνει δηλαδή την ευκαιρία να κρίνει κατ’ ουσία το ολοκαύτωμα, χωρίς να χρειαζόταν να το επικεντρώσει μονάχα στο πρόσωπο του Άιχμαν ή καν να χρειάζεται να οπτικοποιεί την ανθρώπινη βαρβαρότητα.

Ο Ben Kingsley μοιάζει σαν να ήταν έτοιμος για τη μεγάλη ερμηνεία, τουλάχιστον στα δικά του τυποποιημένα πρότυπα «κακών» που έχουμε λίγο κουραστεί να βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, αλλά οι διάλογοι που του χαρίζονται είναι λίγοι και με μέτρια δυναμική. Το υπόλοιπο καστ δεν αφήνει κάποια θετική ή αρνητική αίσθηση, αν κι από τον κύριο πρωταγωνιστή Oscar Isaac θα έπρεπε να περιμένουμε περισσότερα. Περί των περιφερειακών, έχουμε μια «καθωσπρέπει» δομή, όλα έρχονται σε μια νορμάλ σειρά, χωρίς εκπλήξεις, αλλά και χωρίς κάτι το ενοχλητικό τεχνικά. Ίσως να χρειάζεται να επισημάνουμε ότι ελλοχεύει και μια τηλεοπτική αισθητική, αλλά ας ήταν θεματολογικά η ταινία στην εντέλεια, κι αυτό θα περίσσευε.

Δεν είναι η ταινία που θα έρθει σε αυτές τις κρίσιμες παγκοσμίως στιγμές να αναβιώσει τους λόγους που πρέπει να μας κάνουν να αντισταθούμε επί της ανόδου της ακροδεξιάς. Σίγουρα είχε αυτή την πρόθεση, αλλά δυστυχώς όλα κυλούν σε μια γενική χαλαρότητα, και με το πέρας της θέασης, αυτό το «ξύπνημα μνήμης» θα έχει ήδη ξεχαστεί.

Μπείτε και εδώ για info στη σελίδα της ταινίας…

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.